Brauchtum · Plattdeutsch - Liederheft ehemaliger Plattdeutscher Kring

Winter, gaoh to!
Dann sin ick froh.
Denn wann de Winter geiht,
wu sick min Hiärt dann freit!
Winter gaoh to!
Dann sin ick froh.

Winter, gaoh to!
Gärne vegiätt ick di,
Winter is nicks för mi.
Winter gaoh to!
Dann sin ick froh.

Winter, gaoh to!
Dann sin ick froh.
Mäcks di noch baoll harut,
lacht di de Kuckuck ut.
Winter gaoh to!
Dann sin ick froh.

Man mäck so gern sick Suorg un Müh,
sögg Dörnen up un find auk se
un süht dat kleine Vigölken nich, wat still an Wiägge bleit.
Freiht ju an’t Liäben so lang no dat Liämken gleiht!
Plückt män de Rausen, wenn se no bleiht.

Jä, wenn et maol ’n Gewitter giw un’t grummelt or wane blitzt,
wenn dann dat Unwiär is vörbi, dann schinnt de Sunn auk wier.
Freiht ju an’t Liäben so lang no dat Liämken gleiht!
Plückt män de Rausen, wenn se no bleiht.

We ährlick is un Trüe hölt, we Neid nich kennt den Neigsten wat gönnt,
de hätt an’n Hus ’n Baimken stoahn wat güldene Früchte drägg.
Freiht ju an’t Liäben so lang no dat Liämken gleiht!
Plückt män de Rausen, wenn se no bleiht.

Un wenn de Patt wet furchtbar eng, een Mißgeschick us ploagt un drängt,
so rekt de Fröndschop schwesterlich den annern schnell de Hand.
Freiht ju an’t Liäben so lang no dat Liämken gleiht!
Plückt män de Rausen, wenn se no bleiht.

Se drügt us all de Trönen aff, strait Blumen us bis in dat Graw,
so geiht dat licht, so geiht dat gued wu et de Hiärgott will.
Freiht ju an’t Liäben so lang no dat Liämken gleiht!
Plückt män de Rausen, wenn se no bleiht.

Jä wenn wi hier tosamm’n sitt un alle in dat Füer kiekt,
dann is dat doch so wunnerschön wi ruckt ’n birtken bineen.
Freiht ju an’t Liäben so lang no dat Liämken gleiht!
Plückt män de Rausen, wenn se no bleiht.

Moderspaok, wat klings du söt!
Häör ick dine leiwen Wööd
kuern up de Straqoten,
is mi’t jüst, äs lägg ick warm
wier äs Kind in Moders Arm,
;:; föhl mi nich verloaten. ;:;

Äs du in de ersten Dag
laggs äs söte, kleine Blag,
in din Trallgenbettken,
kuert de Moder düüt un dat
ümmer bloß dat leiwe Platt,
;:; di schlaog froh dat Hiärtken. ;:;

Fröggs du di: Wat mak ik dann,
lacht mi äs son Wichtken an,
in de Back en Külken?
Plattküern moß du met de Dän,
dann häwws’ di naomaol so gään,
;:; giww die faorts en Müülken. ;:;

Bin ick in ’ne frümde Stadt,
hör ’k um eenmaol usse Platt,
wat sin ’k dann verschruoken!
Ach, so söt de Wööde sinngt,
un ut ’t Kinnerland wier klingt
;:; mine Heimaotklocken. ;:;

Is de Spraok auk manks lück butt,
ach, se meint ’t met ju so gued,
Viel kann se ju lähren.
Drüm bis in den kleinsten Hook,
küert mi usse Modersproak,
;:; hollt se haug in Ehren. ;:;

Weg met de Vedreitlichkeit,
Laot us eenen singen.
’n Prost up de Gemütlichkeit
Dat sall lustig klingen.
Un wi alle graut un klein,
Willt vandag us hiärtlik frei’n,
;:; Freien äs de Kinner! ;:;

Weg hier met en sur Gesicht,
Laot’t dat Knüttern, Knurren!
Sin wi up de Welt vellicht,
Bloß üm te versuren?
Krüpt, treckt nich de Stiärn so krus
Üöwer d’Liäwer auk ’n Lus,
;:; Laot se ruhig krupen! ;:;

Van Geschäfte un van Geld
Will wi nu nich küren,
un üm alles in de Welt,
Haolt de Mul van Stüeren.
Drinkt je leiwer ’n Pöttken Beer,
Makt eenanner ju Plaseer,
;:; Dat is viel gesunder! ;:;

So vergnögt will wi us dann
Nu de Tied verdriewen,
We kin Spaß verdriägen kann,
De laot buten bliewen.
Singt un lacht met Hiärt un Mund,
Dat is schön un auk gesund.
;:; Un daobie sall’t bliewen! ;:;

O wu schön is mien Westfaolen,
löchtest wiet, mien Heimatland.
Wat ick segge, is kien Praohlen,
daorop giew ick Di de Hand.
Eeken wasst dao stur und mächtig,
Roggen, Waiten Giärst’ un Flaß,
Un en Menschenschlag so däftig,
de kennt Arbeit un auk Spaß.

In den Grund, dao sit dat Isen,
Kuohlen füör de ganze Welt.
Auk dat Veeh is no te prisen,
wenn et sik üm Schwiene hölt.
Use Mettwuörst, wenn recht drüge,
Schickt wi wiet weg üöwern Rhien.
Use Schinken is ja Tüge,
Dat wi tücht’t dat beste Schwien.

In Gedränke auk nich minner,
sin wi längsten weltbekannt.
Friskbeer füör de Frau’n un Kinner,
Aoltbeer dringt män, well et kennt.
Män no eenen Drunk, en raoren,
de us stiöhlt met Mot un Kraft,

dat is usen aollen Klaoren,
well wuol mansken Wunner schafft.

Äs in’t Drinken, sao in’t Iäten,
häw wi auk ne eeg’ne Kost.
Knabbeln wärd bi us nich miäten,
jeder krigg sik sienen Oast.
Pumpernickel eenen Bruocken,
met lück Buotter or met Smolt,
stramm staoh’t wi in Huosensocken,
un dat Hiärt wäd us nich kaolt.

Wat Westfaolen fabrizieeret,
is dat däft’ge Handgespinnst.
Woa auk män een Fürst regeeert,
du auk use Linnen finnst.
Un dat spinnet use Lüde,
un dat naiet use Frau’n,
so äs fröher is no hüte:
Up Westfaolen kanns du bau’n.

Kien schöner Land in düsse Tied
äs hier dat use breet un wiet,
wo wi doht finnen
us unner Linnen
to de Aobendtied.

Dao sätten wi so männig Stunn’,
vegnögt bineen bunt in de Runn’
un wöär’n an’t singen,
wat däh dat klingen
in’n Eekengrunn’!

Nu, Bröers un Süsters: guedde Nacht!
Guods Engel kümp van’n Hiärmel sacht,
döht us behöden
un alle Möden
düör siene Macht.

To, du junge Pättkesmann,
he! nu kümp de Tied heran,
de Wannertied, de brengt us wiet!
Willt gau up den Patt us maken
un bekieken fiene Saken,
graute Water, Biärg’ un Grünn’
üöwerall wiet in de Rünn’.

Männigeen, son’n fulen Pitt,
ümmer ächter’n Uowen sitt,
weet nich, wat Wind un Wolken sind.
’n Jung, de gar nich rüm is west,
-nich harut ut’t warme Nest-
de kann auk min Frönd nich sien,
kann auk nich sien Wichtken frien.

Männigeen up sienen Patt
kümp in Sweet, wäd kladdernatt,
hät Duorst un Pien, dat mot so sien.
Drägg sien Päcksken up de Rügge,
treckt vull üöwer Brügg’ un Brügge,
bis he kümp in Innsbruck in,
küert met ’ne Tirolerin.

Muorgens, wann de Sunn’ upgeiht,
Pättkesmann al wier upsteiht:
„Dagg, Busk und Feld, du schöne Welt!“
Pättkeslü kuemt ut de Paorten,
gaoht nu üöwer Hiärguods Straoten,
un met frisken Sang un Klang
seggt se Hiärguod Muorgendank.

An’n Pütt vüör use Düörpken,
dao steiht ’n Linnenbaum,
dao lagg ick fak in ’n Schatten
un drömd’n söeten Draum.
Un männig leiwe Wörtke
deih in dat Holt ick snien.
Daohen döht’t nu mi trecken
in Freid’ un Trurigsien.

Bi Nacht moss ick wier wannern
vöbi an düsse Linn,
deih hännig to de Augen
’t Ankieken mok mi Pien.
De Twiege wäörn an’t Rusken,
äs reipen se mi to:
„Kumm,kumm, min leiw Geselle,
hier find’s du dine Ruh!“

De Wind, de was an’t Susen,
bloss kaolt mi in’t Gesicht,
min Hot fonk an to fleigen,
män dreih’n deih ick mi nich.
Nu sin ick männig Stunne
wiet aff von düsse Stiär,
män ümmer häör ick’t rusken:
„Hier find’s du Ruh, kumm wier!“

Wann alle Pütts vull Water sind, dann mott man drinken,
wann ick min’n Schatt nich ropen draff, doh ick em winken.
Wann ick min’n Schatt nich ropen draff, ju, jau, ropen draff,
doh ick em winken.

Jau, winken met de Äugeskes un stauten an den Foot,
’t is eene hier in’t Stüöwken in, de mine wären mott.
’t is eene hier in’t Stüöwken in, ju jau Stüöwken in,
de mine wären mott.

Waorüm söll se’t nich wären, ick häff se jä so gärn,
se hät twee blanke Äugeskes, de löchtet äs twee Stiärn.
Se hätt twee blanke Äugeskes, ju jau Äugeskes,
de löchtet äs twee Stiärn

Hät auk twee raude Bäckskes, sind rauder äs de Wien,
gleiw mi, son’n Wichtken find’s du nich wull unnern Sunnenschien.
Gleiw mi, son’n Wichtken find’s du nich,
ju,jau, find’s du nich wull unnern Sunnenschien.

Sennhuorst, leiwe Fuselstadt,
Häs all brannt so männig Fatt
Besten „Aollen Klaoren“,
Rullst willkuemen dör de Welt,
Weil dien Schnaps so guett gefäöllt
All siet langen Jaohren.

Wiet büs üöwer’t Mönsterland
Is dien Josef-Stift bekannt,
Holp so viellen Kranken.
Häs du bruoken Aarm aor Been,
Hier, dao liems di’t wier bineen,
Viell wiet dat to danken.

Wenn een lamm aor Krueppel is,
Doktor Lintel helpt gewiss,
Krigg se wier to gange.
Ut de Bundesrepublik
Autos – manks an diärtig Stück-
Stoaht hier maondags Schlange.
Un düit Stift verdanket wi

Spitthüöver, en graut Genie,
Könnt van em wat liähren.
Arm, äs Sendenhuorster Kind,
He in Rom wat Nies erfind,
Kamm to haugen Ehren.

Up Lambertus geiht’t hier rund,
Fackeln, Lampiönkes bunt,
Löcht dör alle Straoten.
Up den Markt bi Spiell un Danz,
Singen, Juchen, Lichterglanz,
Freide üöwer Maoten.

In de Osternacht so hell
Singt de Mannslü üm de Wäll:
„Christus ist erstanden!“
Staoh wi trü to Guott un Brük,
Sind een Volk wi stark und riek
Kann kien Düwel landen

Martin met sien Mantelstück
Wahrt vör Köhl un Mißgeschick,
Schütz us in Gefahren,
Deckte us so sicker to,
Dat wi bleewen heel und froh
In de Weltkriegsjaohren.

„Päng! Päng!“ lütt un pustet wahn
Use Pängelantonbahn
Wat is se en Siägen!
Brengt so manken Arbeitsmann
An de Arbeitsstiär heran,
Mott auk süss viel driägen.

Wenn den „Glockenbecker“ schellt
Un de Stadtschell wat vertellt,
Lustert Lü un Blagen:
Rind utbruocken, Filmverlauf,

Hoot vertusket, Gräßverkaup,
Socht en Kinnerwagen.

Auk up Fortschritt un Kultur
Häölt de Börger un de Buer,
Sühst in den Betrieben.
Wat nich dügg, dat staut wi aff,
Wi briännt Korn un kienen Kaff,
Echt is dohn un Drieben.

Wat häb’t wi fö ’ne Schoole baut,
’n Kunstwiärk, wunnerschön un graut,
’n Prunkstück in Westfaolen!
Nao ’ne Mann woer se benannt,
De äs Kriegsgast us bekannt:
Kardinaol von Galen.

Du häs Diene Eegenart,
Modersproak un Brüke wahrt,
Sennhuorst, düörstrig Städtken.
Haoll dran fast, un bliew in Schwunk,
Haoll to Heimatsproak un Drunk,
Brenn noch mank een Fättken!

As Burlala geboren was,
dao was he noch so lütt;
sien Moder nahm ehm sacht in’n Arm
un leggt ehm in de Waig so warm.
„Deck mi to!“ sägg he.
„Deck mi to!“ sägg he.
„Deck mi to!“ sägg Burlala.

As Burlala nu ranwassen wöör,
un in de Schuole kam;
dao wuss he nich:wo in wo an;
verlait sick ganz up Jans un Frans.
„Segg mi vör!“ segg he.
„Segg mi vör!“ segg he.
„Segg mi vör!“ segg Burlala.

As Burlala nu gröter wöör,
dao was he en stünnigen Kääl;
de Haore wassen ehm kuort afschorn,
un de Kragen stönn bes an de Ohrn.
„Steiht mi gued!“ sägg he.
„Steiht mi gued!“ sägg he.
„Steiht mi gued!“ sägg Burlala.

As Burlala maol alleen in Huse wöör,
dao regt sick he de Mues unnern Schrank;
dao nahm he dat Jagdgewehr inne Hand,
un kruop bes buoben hen up den Schrank.
„Schait Di daud!“ sägg he.
„Schait Di daud!“ sägg he.
„Schait Di daud!“ sägg Burlala.

As Burlala maol besuopen was,
dao kamm Polsei faots rann;
packt ächten ehm an Kragen an,
un wull met ehm nao de Wache gaohn.
„Laot mi gaohn!“ sägg he.
„Laot mi gaohn!“ sägg he.
„Laot mi gaohn!“ sägg Burlala.

As Burlala nu daodgaohn wöör,
dao lagg he nett in Sark;
de Liäwschopp stonn dao an sien Graff,
un wischketen sick de Traönen aff.
„Grient män nich!“ sägg he.
„Grient män nich!“ sägg he.
„Grient män nich!“ sägg Burlala.

As Burlala in Hiemel wull,
stonn he vör de Hiemelsdör;
„Här Petrus, lieber Här Petrus mein,
nu laß mich doch in Hiemel rein!“
„Laot mi drinn!“ sägg he.
„Laot mi drinn!“ sägg he.
„Laot mi drinn!“ sägg Burlala.

As Burlala in Hiemel was,
dao frog de Herr:”Sag an mein Sohn,
sag es mir ehrlich an,
wie gefällt Dir denn unser Himmel sodann?“
„Dat geiht!“ sägg he.
„Dat geiht!“ sägg he.
„Dat geiht!“ sägg Burlala.

Nu sett’t ju alle dicht bineen,
laot ju nich lang flatteeren; triäd’t
nich den Naober up de Teen’, dat
kann ja licht passeeren. Nu singe,
well män singen kann, well’t nich
kann, fang to fleiten an: Si men
vergnögt un frei di, un wann di’t
juckt, dann klei di.

Hätt diene Frau de Büxe an, döht
immer skandaleeren, wenn du es
kümms benierwelt an, du moß dann
Mores lehren. Fang einfach dann
to singen an, dat man’t up Straote
hören kann: Si men
vergnögt un frei di, un wann di’t
juckt, dann klei di.

Häß du auk in de Lotterie all
wiär nix gewunnen, dann
mak nich lange Quaterie, verdriäw
di nich de Stunnen, lot dienen Kopp
nich hangen dann, fang leiwer
foats to singen an: Si men
vergnögt un frei di, un wann di’t
juckt, dann klei di.

Will di de Moandags-Arbeit es
auk manksen gar nich smaken, du
brucks ja kiene kruse Bläß, kien suer

Gesicht to maken; legg diene Arbeit
up de Siet un denk men,
moarn is auk noch Tied: Si men
vergnögt un frei di, un wann di’t
juckt, dann klei di.

Häß Gicht du in de Beene dull,
kanns stoahen nich, moß hinken,
riew in di mit de Fuselpull, wat
drin is kanns du drinken. Dann is
et met de Pien vöürbi, un du sings
wier vergnögt es wi: Si men
vergnögt un frei di, un wann di’t
juckt, dann klei di.

Nu wiet ji jä wull all Bescheid,
watt fleigen will, loat fleigen, well
sik von Dag nich met us freit, döt
sik ja sölwst bedreigen. Stoat up
un singet alle met, denn bi us de
Parole hett: Si men
vergnögt un frei di, un wann di’t
juckt, dann klei di.

Wat iätt de Mensk an dusend Saaken;
wu lecker dött son Broaen smaken;
un auk ne Mettwuorst rund un stief,
is nicht dat Slechste för dat Lief.
Un auk westfölsche Schinkenplacken
laot nett sich up dat Swattbraut packen –
doch all dat Wiärks, et is’n Malör,
de fienen Saaken haollt nich vüör.

Refrain:
Doh mi män Möppkenbroad,
dann hätt et kiene Naod;
ne Panne vull un graot,
van’t schöne Möppkenbroad.
Häbb’t wi män Möppkenbroad,
dann bliewt de Backen raod,
dann häbt wi kiene Naot,
bes an den Daod, dat wull.

Bi’t Schlachten, dat draffs nich vergiäten,
moß du dat Schwien in’t Hälsken stiäken;
dann schütt dat schöne Bluot in Napp –
daobi wedt ümröhrt, nich so knapp.
Döhs du’t met Roggenschrot vermischken,
un Stückskes Speck dann noch detüschken,
in Büedel löß Du’t kuorken dann-
is feddig sägg sodann de Mann:

De Welt is niärrschk, wu kann’t süss sien;
de Dokters küert van Medizin;
döet di de Buek vör Schmacht äs weh,
dann säggt se:“Kalorien C!“
Dat Wiärks iss daobie män so klein;
teihndusend gaoht in Hoot för’t Näihn.
Döet mi de Buek vör Schmacht äs weh,
dann flait ick gän up B un C:

In Hiärwst, wann vull sind Pött un Schüern,
dann doet de Teddos Namsdag fiern.
De Teddo Rierink, dat is waohr,
de fiert nu all föfftig Jaohr.
Sein Wief, met Zittern un met Bieewern,
wull Teddo gäen en Mülken geewen,
dao sagg he iähr:“Laot dat män sien;
giff mi män leiwer wat von’t Schwien:

Alle Vüegel sind schon dao, alle Vüegel alle.
Wat ’nen Singen, Musizier’n, Piepen, Zwitschern, Tirilier’n,
Fröhjaohr will nu inmascher’n,
Kümp met Sang un Schalle.

Wu lustig se doch alle sind, dot sick froh bewäggen.
Amsel, Drossel, Fink und Star un de ganze Vuegelschar
Dot wünschken us een frohet Jaohr, lutter Heil un
Siägen.

Watt se us to seggen häbbt, niehmt wi up van Hiärten.
Wi auk willt nu lustig sien, lustig äs de Vüegel sin,
hier un dao, Feld in Feld ut, singen, springen, scherzen!

Wo die Angel schlängelt sachte düör dat Land
düör de Wiesken, düör de Weien, düör den Sand.
Wo de Nachtigallen singt in Busk un Struk,
dao is usse Heimaot, dao sin wi to Hus.

Wo de Buernhoüwe aoll so friedlick liegt,
tüsken Kämp, Wallhiegen, tüsken Wei’n un Wiesk.
Wo de Modersproak no kennet jedet Kind,
dao is usse Heimaot, dao to Hus wi sind.

Wo de Lü nao so met aolle Buerniärß,
flietig schafft und suorgt un sind alltied an’t Wiärk.
Wo guede Naoberschopp man häölt no aollen Bruk,
dao is use Heimaot, dao sin wi to Hus.

Nao de sure Arbeit in de Summertiet,
willt wi gärn us freien wuohl bi Sank un Spiell.
Muorgen geiht de Arbeit, dann nomaol so gau,
so moket’t all de Aollen un so haolt wi’t auk.

Kümp de Winter dann met Fuorst un Schnee in’t Land
niehmt de Wichter all iähr Spinnrad gähn to Hand,
un dat surrt un schnurrt dann äs vör hunnert Jaohr,
schön is usse Heimaot, trü to iähr wi staoht.

Wenn kein Tropfen im Becher mehr,
off du häs auk süß Malör,
häs den Moot verluoren,
häs du eenmaol nix in’t Schapp,
wät di äs de Buotter knapp,
drink di’n aollen Klaoren,
drink di’n aollen Klaoren!

Wann di’t eenmaol leige geiht,
off du büs so recht verdreiht,
will di nix nich passen,
dann küer di nich lang in Damp,
sachte gaoh düör Buschk un Kamp,
bloß nich hasse – bassen,
bloß nich hasse – bassen!

Häs du eene schöne Dän,
un se hät noch andre gän,
buten vüör de Paoten,
ach, dann mak kin graut Hallo,
denk di: Fräulein sind manks so,
kann’se laupen laoten,
kann’se laupen laoten!

Häs du met de Frau Verdrott,
sägg se „haar“ un du säggs „hott“,
fäng se an to raosen,
ach, dann mak nich lange Striet,
denn du wäs se doch nich quiet,
laot se di wat blaosen,

laot se di wat blaosen!

Is de Tied auk manks wat suer,
seiht wi mankes Grummelschuer,
up an’ Hiemel stiegen,
ach, wat us so’n Unwiähr sall?
Ruhig Bloot – se könnt us all
doch nich unnerkriegen,
doch nich unnerkriegen!

Wiede Kämp un hauge Hiegen,
Bieken blänkert dör dat Grön,
Rausenrüek flügg mi entgegen, -
Mönsterland, wat büs du schön!
Mönsterland, wat büs du schön!

Alle Lü so krapp un kräftig,
all an Sinn un Jars sick gliek,
all in spraok un Dohn so däftig, -
Mönsterland, wat büs du riek!
Mönsterland, wat büs du riek!

Sin dör vielle Länner strieken,
dusend Frönn und Frieden harr’k,
Tratt um Tratt hebb’k trüggeskieken, -
Mönsterland, wat büs du stark!

Mönsterland, wat büs du stark!

Un wenn’t Liäben üm mi stürmde,
in de dullste Lust ick glaiw,
ick göng daud doch in de Früemde, -
Mönsterland, wat hebb’k di leiw!
Mönsterland, wat hebb’k di leiw!

Et was dao maol son kleinen Mann,
heijupheidi,
de har ’ne Frau so graut un stramm.
Hm ha m.
de har ’ne Frau so graut un stramm.
Hm ha m.

De Frau, de wull nao Kiärmes gaohn,
heijupheidi,
de kleine Mann wull auk met gaohn.
Hm ha m.

de kleine Mann wull auk met gaohn.
Hm ha m.

„Mann, du moss in Huse bliewen,
heijupheidi,
moss füör de Schaape Röüben schnien.
Hm ha m.“
moss füör de Schaape Röüben schnien.
Hm ha m.“

„Alleen in Huse blief ick nich,
heijupheidi,
un auk de Röüben schnie ick nich.
Hm ha m.
un auk de Röüben schnie ick nich.
Hm ha m.

Se wees den Mann de knuwte Fuust,
heijupheidi,
un schluott ehm to in’t eegne Hus.
Hm ha m.
un schluott ehm to in’t eegne Hus.
Hm ha m.

De Mann in Huse laip harüm,
heijupheidi,
un keek in alle Pötte drinn.
Hm ha m.
un keek in alle Pötte drinn.
Hm ha m.

Dao ächtern Uoben up de Bank,
heijupheidi,
dao stonn een Pott met Melk un Schmand.
Hm ha m.
dao stonn een Pott met Melk un Schmand.
Hm ha m.

Un äs de Frau na Huse kamm,
heijupheidi,
de Mann satt drann un schlickert devan.
Hm ha m.
de Mann satt drann un schlickert devan.
Hm ha m.

Dao nahm dat wöste Wiew en Stock,
heijupheidi,
un schlaog dat Männeken up den Kopp.
Hm ha m.
un schlaog dat Männeken up den Kopp.
Hm ha m.

De Mann de sprang ut Fenster rut,
heijupheidi,
un laip dann in dat Naoberhus.
Hm ha m.
un laip dann in dat Naoberhus.
Hm ha m.

„Meine Frau hat mich verhauen!
heijupheidi,“
„Dat hätt de miene auk all daohn.
Hm ha m.“
„Dat hätt de miene auk all daohn.
Hm ha m.“

Geiht et auk ru, geiht et auk glatt –
ick gaoh so sinnig mienen Patt
düör’t niärschke Menschenliäben.
Is’t Wiär auk drüeg, is’t Wiär auk natt –
ick denk mi dütt un denk mi dat
van’t Liäben un van’t Stiärben.

Un wu’t auk löpp dat kuorte Spiell –
van’t küeren holl ick nich teviell;
sinn mähr förn biettken lustern;
denn emaol is de Tied vörbie
met all de laige Praohlerie,
dann sitt’t wi all in Dustern.

Drümm sachte wegg wu et auk steiht –
so langen noch een Fünksken glaiht,
will ick mi ardig weggen.
Nu gait män in, un büör män up,
un dou no een’n up’t Lämpken drupp.
Mähr häbb ick nich te säggen.

Dat Pöggsken sitt in’n Sunnenschien,
o, wat is dat Pöggsken fien
met de gröne Bücks!
Pöggsken denkt an nicks.
Kümp de witte Gausemann,
hät so raude Stieweln an,
mäck en graut Gesnater.
Hu (hoho) wat fix
springt dat Pöggsken met de Bücks,
met de schöne gröne Bücks,
met de Bücks in’t Water.

So mögg ick sien äs düsse Dag:
so siälenwarm un wiet,
so klaor in minen Üöwerlag,
so still und ohne Striet.

De Blomen staoht an Wiägesrand,
dat Feld lieg vuller Gold.
Dorüöwerhiär de Himmel spannt
sin Telt so blank un stolt.

So mögg ick sien:för annere riek
un för mi sölwer froh,
den Himmel drüöwer – dann is’t gliek,
of’t so kümp oder so.

Ick sin all gaohn so män’ge Straot,
sin trocken düör de wiede Welt.
Un wu auk streek de wackre Fot,
un wat man mi auk Schöns vertellt –
ick wüss wull nich son schönet Ländken,
äs use platte, gröne Grund,
met Plant un Baum, un Dier un Menschken,
so wiet de Äer in alle Rund.
O du mien Mönsterland, mien Moderland!
O du mien Mönsterland, mien Heimatland!

Wat sall ick praohlen viell van di,
van diene däftge, guede Iärs;
du büs so still un stolt un trü,
un steihs blos met den Düwel twiärs.
Ick häb di gän, mien Heimaotgaoden;
di do’k siliäben nich vöraoden;
ick bliew di trü bes in den Daud.
O du mien Mönsterland, mien Moderland!
O du mien Mönsterland, mien Heimatland!

Un göng ick maol van düsse Steer,
un kaim ick bouben glücklich an,
dann bitt ick di, du leiwe Här:
laot buoben platt mi küeren dann;
met all de Heimatlüe, de aollen,
van usse Land, met Lust un Freid –
süss könn’k et buob en ut nich haollen,
in alle Himmelsherlichkeit.
O du mien Mönsterland, mien Moderland!
O du mien Mönsterland, mien Heimatland!

Dao tüsken gröne Wiesken,
in’n Grund sin ick to Hus,
dao spieldt’ met Hans un Liesken
ick Kat un Mus.
O, min Wieskengrund,
vull van Blömkes bunt!
Dao spieldt’ met Hans un Liesken
ick Kat un Mus.

Mott nu den Grund velaoten,
wo alls is Lust und Klang,
gaohn üöwer früemde Straoten
den swaoren Gang.
O, min Wieskengrund,
vull van „Blömkes bunt!
Ick gaoh up früemde Straoten
den swaoren Gang.

Stiärw ick, bi gröne Wiesken
will ick begrawen sien.
Singt mi van Hans und Liesken
in’n Aobendschien
un van min’n Wieskengrund,
vull van Blömkes bunt.
Ick will bi gröne Wiesken
begrawen sien.

Deip innen köhlen Grunne,
dao gonk ’n Muellenrad,
dao was ick männig Stunne,
keek mi an’t Dänken satt.

Et har mi Trü vespruoken,
dat Dänken was so guett,
de Trü, de hät et bruoken,
dat Ringsken sprunk kaputt.

Äs Spiellmann mögg ick wannern
nu in de Welt harut
un gaohn van een’n nao’n annern
un spiellen un singen mi ut.

Zur Überlieferung